Tutkular bizi esir alınca tüm yakınlarımız üzülmeye başlarlar bizim için… Bizi kaybedilmiş kişiler olarak görürler. Kaybedilmiş çünkü yanıbaşımızda olsalar bile bize ulaşamazlar. Ne de olsa biz artık tutkularımız için yaşıyoruzdur, tıpkı eroinden kurtulmaya çalışmak gibi yıllarca bu tutkudan uzak kalmayı başarsak da bir gün yine karşımıza çıkıverse, hemencecik buluveririz kendimizce geçerli bir neden tutkunun boyunduruğu altına yeniden girmek için…

Satranç adlı kısa romanda Stefan Zweig her zamanki ilginç üslubuyla tutkularımızı ve onlardan kurtulduğumuzu sansak bile bir gün yeniden karşımıza çıktıklarında nasıl da pes edeceğimizi satranç sayesinde delirmekten kurtulan ancak daha sonra satranca aşırı bağımlı hale gelmesi nedeniyle delirmenin eşiğine gelen kahramanı hikaye ederek anlatmış; gerilimi, kahramanların ruhsal gelgitlerini de anlatımına katarak sürükleyici ve kısa; ama yoğun bir romanla çıkmış karşımıza…

Yazan: Nur Bilginoğlu