Morgue Sokağı Cinayeti
Edgar Allan Poe

Adam Yayınevi

Edgar Allan Poe'yu ilk olarak aşkını anlattığı ünlü şiiri "Annabel Lee" ile tanımıştım, sonradan okuduğum hikayelerinde ise bu yumuşak anlatımın tam tersine acımasız bir dil dikkatimi çekti. "Morgue Sokağı Cinayeti" adlı kitabındaki sürükleyici hikayelerinde oldukça ilginç bir anlatım kullanmış Poe, bizi bambaşka diyarlara götürüyor, bizleri tasarladığı akılalmaz cinayetlerle ve oyunlarla şaşırtmaktan bıkmak usanmak bilmiyor.

Hayat sürprizlerle dolu, bizim ondan sabit beklentilerimiz olsa ve birçoğumuz belirsizliklerden hiç hoşlanmasak da. Bazen kurnazlıkla ya da iyi niyetimizle güç durumların içinden sıyrılıyoruz, bazense bize yardımcı olan sadece şansımız oluyor, kimi zaman da kendi kendimizi ele veriyoruz bilmeden ve böylece işlemiş olduğumuz suçları gözler önüne seriveriyoruz hiç istemeden… Tüm bunları önceden bilsek de (Hayat bize neler öğretmiyor ki!) Poe'nun kurnaz anlatımı ve etkileyici hayalgücü sayesinde bu bildik gerçeklerin hikayelerini okurken kafamız yine de karışıyor. Aslında buna hayalgücü yerine "uygulamaya geçirilemeyen tasarılar" da diyebiliriz; okudukça Poe'nun bu hikayeleri gerçekten yaşarcasına yazdığını düşünüyor, onun içindeki "saplantıları" böyle harekete geçirdiğine ve bir anlamda bastırdığına, avuttuğuna inanıyorsunuz! Buna ister hayalgücü diyelim, ister garip ve saplantılı bir karakter; yine de Poe'ya ve yazdıklarına tepkisiz kalamıyoruz, öğrenmekle ve bilmekle olsaydı hayata da tepkisiz kalmamız gerekmez miydi zaten?

Yazan: Nur Bilginoğlu