İşte...

hayatları sıradan olan insanlar önemlidir...farklı yaşayan herkesin bir öç alma duygusu vardır hayattan kendinden...
kimseden öc almadan yaşamak herkesin harcı değildir....
sıradan insanlar öc almayı beceremez Keşke öfkenin sıcaklığını duyabilen insanın sadece elleri değil de yüreği olabilse...ne zaman karşı tarafa geçtiysem.kadıköy sahilinden modaya kadar yürür,yavaş yavaş kalabalıklaşan etrafın uğultusuna kendimi kaptırırım... önünden geçtiğim lisenin uğultusu hiç bitmez..nedir bu çocukların derdi?karınca kovanı gibi uğuldayan bu kalabalıktan çıkan nefesler etrafa ses yaymaktadır...evet evet nefesler ses çıkarır..siz duymadınız mı?sokaklarda yürürken insanlar nefes alıp vermeleri ile belirtirler kişiliklerini .....
ve her gün her dakika değişir bu sesler...işten çıkan adamın uzun nefes alışı yarına kadar yetecek nefesi aldığına şükreder gibi çıkar..otobüse yetişmeye çalışan kadının nefesi, saatlerce soğukta beklememek için çırpınışın sesidir.kaba saba adamlar şehveti anlatırlar nefes alışverişleriyle,bir de yalnızlıklarını...
işte bu nefesi tanıyorum yardım istiyor,kesik kesik ve çaresiz...fısıltıyla yardım ister gibi..okulun arka sokağında yaklaşık on beş tane genç delikanlı daha on onbeş yaşlarında bir çocuğu ortaya almışlar sorguya çekiyorlardı...ortadaki lider olduğu arkaya doğru taranmış saçları ve yüzüğünden anlaşılan iri yarı esmer delikanlı ''önünü ilikle lan'' diyordu.''.benimle konuşurken önünü ilikleyeceksin.''..
çocuğa yerleştirdiği tokadın sesiyle irkileceğini düşündüğüm arkadaşları tepki göstermeden bakıyorlardı...boğa güreşindeki matodorla boğanın dövüşünü seyredenlerden farkları yoktu....çocuk ses çıkarmadan kafasını yere eğdi....
onurlu olma şansı yoktu o anda..güçlü insanlar'' onuruma düşkünüm ''diye hava atabilir...ama aciz,küçük,zayıf,sakat,ya da kadınsanız onurlu olamadınız diye size kimse sorgu sual eylemez..bu türlerin onurlu olmaya hakkı yoktur......yok onların da onurunu kanun korur diyorsanız.......

demeye devam edin derim..... neyse,çocuğun soğuktan morarmış elleri ceketini zor ilikliyordu...kafamı önüme eğdim geçip gideyim diye...olmadı.ama onlara bulaşırsam benim de başıma gelecekler ömrü azalmış bir kelebeğin kanatlarını mum alevine tutmasından farksız olacaktı....
ben de onursuz yaşamaya mahkumlar sınıfına dahidim..ufaktım,acizdim ve kadındım... dolayısı ile bu toplumun en alt kesimini temsil ettiğim için hem korkak hem de vurdumduymaz olmalıydım...ama kelebekliğim tuttu..aslıda ben kendime kelebek diyemiyorum çünkü yetmiş kiloluk kelebek olmaz ama _mecaz işte... çocukların yanına yaklaştım ve ''yapmayın'' dedim...
''size yakışmıyor...o daha küçük,siz kalabalıksınız..''..lider bana baktı....biraz şaşırdı...buralarda pek bizlerden

kalmamış anlaşılan...''teyze ''dedi.''sen bilmezssin bunu''kızlara sataşır,sigara içer,okulun düzenini bozar,bunları başı boş bırakırsak tepemize çıkarlar''şimdi lideri ikna etmeli .Bir kere daha yirmi yedi yaşındayım ama ona göre teyzeyim...
kabul..ama neden ben içten içe burada bir ''haraç alma''kokusu seziyorum... buradan yol nereye gidiyor..en tepeye...insanları uluorta kıstırıp haraç alma ,kabadayılık ve kahramanca topluma hizmet dürtülerinin yanında benim yaptığım şu iş devede kulak....
başladım çağın dilinden konuşmaya..''evlat''dedim..''gençtir,hata yapmıştır,affet..bu seferlik''aslında burada okuyucu benim''sen de kimsin dürzü?düzeni korumak sana mı kaldı ?suçu varsa şikayet et cezasını yetkililer versin.yok bahaneyle elin fukarısından bilek büküp haraç alacaksan al sana'' dememi bekliyorsa da çok bekler bu toplumda yaşayan benim...nasıl kurtulunacaksa öyle yaptım.......
çocuk benim sesimden fırsat bulup öyle bir kaçtı ki....ben nefes aldım....
bu seferlik....,

bu nefes başka kavgaya kadar rahatlama sesidir...
NE YAPARSAM YAPAYIM bu kokuyu duymamanın imkanı yok...dünyanın yüreğinin attığına inanmasaydım.yüzümü ondan çevirirdim...oysa ki başka yüzler başka nefeslerin sırrını çözmüş binlerce insan gibi aslında halk denilen şeyin bizim yarattığımız bir canavar olduğuna inancım fazlalaşmakta.....
bahanelerin tozları çoğaldı..oysa nefeslari yarılanmış insanlar bilirler ki bozulan her zincir halkası çözülen yüreğimiz....

işte.........

Alper Torun