|

Füreya
Ayşe Kulin
Remzi Kitabevi
Pencerenin pervazında beyaz bir kuş duruyor ne zamandır.
Kocaman beyaz kanatları yer yer gümüş pırıltılar saçan,
cin bakışlı bir kuş. Yaptığım kuşlardan biri olmalı
diye düşünüyorum. Ama ben böyle geniş kanatlı kuşlar
yapmadım ki hiç. Benim yoğurduklarım narin bedenli,
küçücük başlı, uslu, durağan kuşlardı. Her an uçmaya
hazır değil de, uzun bir yolculuktan yeni dönmüş hissi
veren, yorgun kuşlar. Sahi, neden benim kuşlarım durgun
ve yorgundu hep? Onları yapmam ömrümün sonbaharına
denk geldiği için mi? Sanmıyorum. Çünkü bu yatağa
düşene kadar hiç yorgun ve durgun hissetmedim kendimi.
Yaşlandığımı, iyice ihtiyarladığımı, hatta hemcinslerime
özgü yaşam sınırının ortalamasını çoktan aştığımı
bile fark edemedim...
Yazan: D. Esra
Ertürk
|