Akşam Pazarı

Gidişlerde insanlar, gelişlerde.
İstiridye kapanıyor birazdan kendi içine.
Bir şarkı gibi başlıyor; bir öyle bir böyle… buradaki biz değiliz, diyecek
O, ne de olsa bir şarkı gibi işte,
O da bitecek,
Güneş saklanınca;
Evine bir file ile dönecek elinde, aslında hayatı da o filenin içinde,
O bunu hiç bilmeyecek bilse yüklem gidecek, cümle düşecek yani.
Bekleyecek, karanlık fren lambalarıyla delinecek, plakası kadar gidecek, gidecek duracak.
Koltuğuna oturacak, yemek yiyecek ve o an bile bilmeyecek, bilse kötü olacak ya; yüklem falan, korkutur hep O nu.
"bilmemek ve tv izlemek" diyecek, neydi ki bu telaşlı gelmeler?
yalnızdan kaçmalar; karbüratörde de bir terslik var, bahara satmalı şunu, usunda rakamlamak lazım tabii, diycek.
Cep telefonu ve bir çocuk bir yukarı bir aşağıya geçiyor, arabalar hiç durmuyor nereye?
Nereyeyse nereye ;
O bilmeyecek hem böylesi daha iyi, tıpkı ilkokuldan akşam vakti dönerken ne ise o olmak, İstediği; bilmemek.
Sokak lambalarını kimler yakar?
Ya şu kırmızı, sarı, yeşiller?orman bakanının oğlu sınıf arkadaşıydı,
O da onu, yani ormana bakanın oğlu sanardı, bilmezdi neden bu ilgi; hem çantası da epey ağırdı, bilmesin di, bilmek daha mı iyiydi,
O nun büyümesi gerekirdi, büyüttüler de
Sonunda, usuna sordu; "nasıl büyüdüm" diye, usu bilemedi, hem böylesi daha iyiydi, bilse yüklem uçacak, cümle düşecekti,
Sevmişti sevilmişti üç beş, bu da yeterdi adam olana.
Şükretti yaratana; bildiklerine
Akşam vakti beleş bir öyküde.

Papyon Tayfun Türkkan